اصل پاش


سوال این است که چرا ایرانیان بسیار علاقه مند به شغلهای دولتی هستند؟

براساس نظریۀ پاش بیان میشود که شغل دولتی در ایران و کشورهایی که دولتهای بزرگی دارند داری سه فاکتور پول ، امنیت و شهرت است که آنرا از شغلهای دیگر برجسته میکند.

۱- پول: از گذشته تا امروز وابستگی به دولت برای ایرانیان باعث ایجاد فرصتهای تجاری بوده به همین علت تا زمانی که ما دارای دولتی باشیم که تمام ثروتهای ملی نزد اوست همین آش و همین کاسه است. ضمن اینکه نوآوری های شهرواندان یک جامعه در گرو داشتن فضایی مستقل است که در این حالت بروز نخواهد کرد.

خصوصی سازی میتواند تنها راه گریز از این قضیه باشد ، هنگامی که انسانها در این سیستم دولتی قرار میگیرند بکلی تنبل شده و بجای آنکه بدنبال بهتر کردن اوضاع بوظیفه تفکر خلاق خود باشند بکارهایی همچون تملق و چاپلوسی و توجیه وضع موجود عادت میکنند.

۲- امنیت: کسی که در دولتی بزرگ کار میکند دارای حریم امنیتی است ، او میتواند کارهای معقول و غیرمعقول خود را با توجه به وابستگی که به دولت دارد توجیه کند ، افراد در دولت بدنبال پیدا کردن رابطه در دیگران سازمانها هستند تا دامنۀ امنیت خود را افزایش دهند. در واقع داشتن یک رابط دولتی برای پیشبرد کارها در ایران لازم است. درست که هر کدام از ما روی کاغذ دارای حقوق مساوی هستیم ، اما برنده کسی است که در دستگاه مربوط دارای رابطه است. همین عنصر باعث بوجود آمدن فساد مالی در دولت میشود

دولتها در کشورهایی که بهترین سیستمهای دولتی را دارند دارای دو وظیفه هستند، حفظ امنیت و نظارت بر اجرای قانون. به همین علت مردم برای گرفتن حق خود باید به سازمانهای خصوصی مراجعه کنند و این سازمانها باید در این راه از قانون پیروی کنند که در غیر اینصورت با دولت روبرو هستند.

۳- شهرت: به این علت که در ایران دولت تامین کننده حقوق مردم است هر چیز که اعتبار خود را از دولت بگیرد دارای اعتبار است که شغل یکی از آنهاست ، از این موارد میتوان به دانشگاه دولتی، حمل و نقل دولتی و …. اشاره کرد.

به طور کلی تحقیقات رونشناسانه در ایران نشان داده که تقریبا اکثر ایرانیان دچار کمبود شخصیت هستند به همین علت نیاز زیادی به نمایش خود و جلب نظر دیگران دارند که فضای دولتی میتواند بهترین نقطه برای انجام چنین فعالیتهایی باشد. متاسفانه محل اشکال قضیه آنجاست که این شهرت کاملا کاذب بوده و همراه با عنصر وفاداری به دولت است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *